یکم:

در همان بحبوحۀ جنگ بیست و دو روزۀ غزه بود. بازار صحبت از تحریم شرکتهای اسرائیلی یا کمپانیها و نامهای تجارئی که اسرائیل در آنها سهامدار و ذینفع است، حسابی داغ شد؛ در تلویزیون، روزنامه ها، مجلات، و بویژه اینترنت و سایتها و وبلاگهای مختلف. گروهی هم نام و نشان تجاری این شرکتهای مظنون را در قالب بروشورهائی در میاوردند و پخش میکردند بین مردم؛ یا فهرستی شبیه همین را در پایگاههای اینترنتی میگذاشتند. خلاصه آنکه تبلیغات – یا در واقع ضدّتبلیغات – حسابی بالا گرفت. در این لیست پر-و-پیمانِ برندهای اسرائیلی، «نستله» (Nestle) یکی از نامهای توی چشم بود؛ یک شرکت تولید آب معدنی و قهوه و شیر خشک و موادّ این مدلی.

***
دوّم:

حدود ساعت ده شب پنجشنبه، بیست و نهم اسفند – یعنی دیشب – شبکۀ چهار سیمای جمهوری اسلامی، برنامۀ مستندی پخش میکرد. متأسّفانه نام دقیق برنامه را متوجّه نشدم. آنقدر فهمیدم که واژۀ «مستند» گوشۀ سمت چپ پائین تصویر خودنمائی میکرد. این برنامه هم – طبق معمول شبکۀ چهار – ترجمه شده و دوبله ای بود. در حدود چهل و پنج دقیقۀ پخش برنامه، گوینده یکبند از شرکت نستله و ساز-و-کار اداری و اقتصادی آن و خدماتی که بکل جهان ارائه میکند حرف میزد و مرتب هم امتیازات و ویژگیهای منحصر بفرد آنرا برُخ میکشید که «از برتریهای نستله نسبت بشرکتهای دیگه اینه که ...» و «نستله توانسته برای نصف جهان فلان چیز را تأمین کند»! 

پ.ن.: صداوسیمای متعهّد! :)

پیشینه: دوطرفه – 1